Ma ona na celu dostarczenie calego obrazu rzeźby i sztuki w regionie Pendżabu gl?wnie w II i V wieku n.e., choc istotne p?źniejsze prace aż do XVII wieku są r?wnież badane. Wszystkie trzy religie tamtego okresu, hinduizm, buddyzm i dżinizm wizualizowaly sztukę ze wsp?lnej platformy. Wszystkie przyniesione do nauki rzeźby, z pewnością slużyly albo do uwielbienia, albo do rytualnego celebrowania. Typowa forma postaci kobiecej, Sālabha?jikā, spotykana jest w prawie każdej znanej szkole sztuki w Pendżabie tej epoki. Figura ta jest przedstawiona w wielu wariantach i stylach, zazwyczaj jako winieta drzewna. Drzewo nie tylko zajmuje ważne miejsce w Przyrodzie, ale r?wnież byl częścią kultu drzew i kultu drzew. Bylo czczone jako symbol w postaci fallusa, wielokrotnie pojawialo się jako drzewo świata lub jako drzewo spelniające życzenia, Kalpa Vriksha. Og?lna praca ujawniona w Pendżabie, jest z liberalizmu. Wolnośc wypowiedzi byla powodem, dla kt?rego artyści wyr?żniali się w swojej tw?rczości. Sanghol rzeczywiście byl Uchā- pīnd - wysoki kopiec nie sam przez to, co mial pod ziemią, kt?ra pozostala odkopana, ale przez to, co wspieral też!