In dit essay komt de auteur met een onconventionele kijk op de multiculturele samenleving. Tevens zoekt hij hoe we het best omgaan met de klimaatverandering en de economische groei die tot een uitputtingsslag leidt. De apocalyptische tijden die wellicht voor ons liggen, zullen volgens Van Acker leiden tot een herwaardering van het gezin en de traditionele gemeenschap van mensen die zich met elkaar verbonden weten. Dan zullen we ondanks alle dreigingen gelukkiger worden en de ware zin van ons leven terugvinden. De Europese beschaving, indien bewaard, zal een onmisbare rol spelen om deze nieuwe wereldorde tot stand te brengen.
Tot deze conclusie komt Juliaan Van Acker (1940), emeritus-hoogleraar, in de laatste fase van zijn leven, als slotsom van zijn levenservaringen, zijn wetenschappelijk onderzoek en van zijn klinische praktijk als orthopedagoog gespecialiseerd in jeugdcriminaliteit, gedrags- en opvoedingsproblemen. Begonnen als leraar in een school voor toekomstige onderwijzers in Congo, heeft hij een lange carri?re opgebouwd in de jeugdbescherming. Hij was onder andere directeur van een jeugdgevangenis voor meiden in Belgi? en daarna in Nederland. Gedurende 21 jaar was hij hoogleraar orthopedagogiek in Nijmegen, waar hij een bloeiende praktijk had waar radeloze ouders uit het hele land om advies kwamen vragen.