Wat betekent het om mens te zijn in een wereld die sneller verandert dan ooit?
In dit derde en afsluitende deel keert de oude man terug naar zijn vertrouwde bankje boven het Limburgse Heuvelland. Daar ontmoet hij een tuinman, een sterrenkijker, een bierbrouwer, een pelgrim, een imker, een kunstenaar, een wetenschapper, een filosoof, muzikanten, een mijnwerker, een mergelhouwer, een wijngaardenier en een toerist.
Iedere ontmoeting begint dichtbij: bij aarde onder de nagels, sterren boven een stille heuvel, het zoemen van bijen, de herinnering aan de mijnen of een glas Limburgse wijn. Maar achter het alledaagse opent zich steeds een grotere vraag.
Wat geeft een mens wortels? Hoe verbinden wij kennis met verwondering? Wat vraagt de aarde van ons? En waar vinden hoofd en hart elkaar?
Het Limburgse Heuvelland is in deze roman meer dan een decor. Het landschap leeft mee. De holle wegen, akkers, wijngaarden, wegkruisen en kerktorens bewaren de verhalen van mensen die er gewerkt, gezocht, liefgehad en afscheid genomen hebben.
Langzaam ontdekt de oude man dat wijsheid niet ontstaat doordat wij alle antwoorden bezitten, maar doordat wij leren kijken, luisteren en zorg dragen voor wat ons draagt.
Een warme, contemplatieve roman over hartwijsheid, menselijke verbondenheid, de veranderende wereld en het stille verlangen om thuis te komen.
Het derde en afsluitende deel van de trilogie De oude man op het bankje.