(Framhald b karinnar "Atbur ar nd. Myrka mi aldar")
"Atbur ar nd. egar stj rnur deyja"
Sagan spannar viktor ut mann og a rar veruleika - lifandi heima
me eigin n tt ru, menningu og l gm lum, ar sem sj lfur vefur l fsins
hlj mar ruv si en J r inni. ar getur lj si veri banv nt
og myrkri - a eina sem getur gefi von.
etta er ekki a eins fer gegnum heima.
etta er fer gegnum rl g sem ekki ver ur komist hj
og s r sem ekki ver ur gleymt.
a eru heimar ar sem rl g eru mj r r ur
sem h gt er a sl ta.
a eru heimar ar sem rl g eru val
sem greitt er fyrir me bl i.
Og a eru heimar ar sem sj lf rl gin
ttast a nefna n fn eirra sem ver a a lifa.
egar lj si hverfur, kemur ekki myrkur.
hefst sagan -
og h n krefst f rna.
"Atbur ar nd" er hetjukv i um sem ekki geta fl i sj lfa sig.
Um sem f ast af lj si
og sem vaxa r myrkri -
og leita samt lei ar til a lifa
n ess a breytast skr msli.
H r er enginn sem s kist eftir d r .
A eins eir sem ney ast til a bera hana sem fj tra.
ttinn eirra er h rri en ll vopn,
val eirra yngra en allar orrustur,
st eirra - h ttulegri en nokkur galdur.
bakgrunni hrinandi himna, deyjandi heima
og si menningar sem hafa gleymt eiginn n fnum,
tekur hver hetja skref
sem f r sj lfa veruleikann til a skj lfa.
H r er enginn f ddur til a vera hinn eini.
Hver og einn er mi ja eigin harmleiks.
S sem ttast kraftinn sem rennur um ar hans.
S sem ttast eigin veikleika.
S sem fl r fort ina -
og s sem fort in finnur jafnvel rum heimum.
S sem reynir a bjarga rum,
og s sem veit a stundum er bj rgun - versta form ey ingar.
r ddum eirra hlj mar s rsauki,
skrefum eirra - sp d mar,
mist kum eirra - andardr ttur gu anna.
Er h gt a bera lj si n ess a brenna?
Er h gt a elska n ess a ey ileggja?
etta er ekki saga um str .
Og ekki saga um endalok t mans.
etta er saga um ver -
a ver sem grei a urfa eir
sem ora a l ta inn d psta myrkri
og spyrja:
"Til hvers lifum vi , ef stj rnurnar deyja hvort sem er?"