(Framhald af b kinni "Atbur arm rk. Hi myrka mi aldar")
"Atbur arm rk. egar stj rnur deyja"
Sagan teygir sig yfir viktor ut mann og a rar veraldir - lifandi heima
me eigin n tt ru, menningu og l gm lum, ar sem sj lfur vefur l fsins
hlj mar me rum t ni en J r inni. ar getur lj s veri banv nt
og myrkri - hi eina sem getur gefi von.
etta er ekki einungis fer gegnum heima.
etta er fer um rl g sem ekki ver ur komist hj
og s r sem aldrei gleymast.
a eru heimar ar sem rl g eru mj r r ur
sem h gt er a sl ta sundur.
a eru heimar ar sem rl g eru val -
og fyrir a val er greitt me bl i.
Og a eru heimar ar sem jafnvel rl gin sj lf
ttast a nefna n fn eirra sem urfa a lifa fram.
egar lj si hverfur, kemur ekki myrkur.
a kemur saga -
og h n krefst f rna.
"Atbur arm rk" er kv i um sem geta ekki fl i sj lfa sig.
Um sem f ast af lj si,
og um sem vaxa upp r myrkri -
og samt leita lei ar til a lifa af
n ess a ver a a skr msli.
H r eru engir sem r st rfengleika.
A eins eir sem ney ast til a bera hann sem fj tra.
ttinn eirra dunar h rra en vopn,
val eirra vegur yngra en orrustur,
og st eirra - h ttulegri en nokkur galdur.
bakgrunni himna sem hrynja, heima sem deyja
og si menninga sem hafa gleymt eigin n fnum,
tekur hver hetja skref
sem sj lf veruleikanum skelfir undan.
H r er enginn f ddur til a vera a alpers na.
Hver og einn er mi ja eigin harmleiks.
S sem ttast kraftinn sem rennur um ar hans.
S sem ttast eigin veikleika.
S sem fl r fort ina -
og s sem fort in n r til jafnvel rum heimum.
S sem reynir a bjarga rum,
og s sem veit: Stundum er bj rgun versta tegund ey ingar.
r ddum eirra hlj mar s rsauki,
skrefum eirra - sp d mar,
mist kum eirra - andardr ttur gu anna.
Getur ma ur bori lj s n ess a brenna?
Getur ma ur elska n ess a brj ta?
etta er ekki saga um str .
Og ekki saga um endalok t ma.
etta er saga um ver -
a ver sem grei a eir
sem ora a horfa d pstu myrkri
og spyrja:
"Hvers vegna lifum vi , ef stj rnurnar deyja hvort sem er?"