Ons leer vroeg om stil te wees.
Om in te sluk. Om aan te gaan. Om die regte gesig te dra vir die regte mense. Om sorg te noem wat eintlik vrees is - en om dit te doen so goed, so lank, dat ons vergeet dat ons dit doen.
AFKOP is 'n bundel oor die lyf wat onthou. Oor depressie se stil, afwaartse trek. Oor moederskap wat terselfdertyd liefhet en laat gaan. Oor dogterskap wat vra wat nooit gevra mag word. Oor trauma wat klou - en oor die oomblikke, skaars en onverwags, waar iemand vir jou brood breek sonder om te vra.
Ikarus se val was nie eenmalig nie. Dit gebeur elke dag - in kombuis, in gange met foto's wat glimlag sonder om te onthou, in wit kliniese spreilakens, in 'n glimlag vir die kamera terwyl jy skaars asemhaal.
Hierdie gedigte is nie 'n antwoord nie. Maar hulle is eerlik - oor wat dit beteken om te val, om te dra, en om stadig, teen alle verwagting, te leer om te land.