Το φεγγάρι κρεμόταν χαμηλά πάνω από το χωριό της Αγίας Μαρίνας, σαν να παρακολουθούσε. Στον αρχαιολογικό χώρο, ανάμεσα σε ελαιόδεντρα και σπασμένες κολώνες, το άγαλμα στεκόταν ακίνητο, τα φτερά του σμιλεμένα με μια ακρίβεια που έκανε τους ντόπιους να ψιθυρίζουν. Δεν ήταν μόνο ο τρόπος που το φως έσπαγε πάνω στο μάρμαρο, ούτε το ξίφος που κρατούσε σφιχτά. Ήταν τα μάτια του - κενά, μα ταυτόχρονα γεμάτα. Κάποιοι έλεγαν ότι ήταν ο Αβαδδών, ο άγγελος της Αποκάλυψης. Άλλοι, ότι ήταν ξεχασμένος θεός, κρυμμένος από τον χρόνο.