Ο κόσμος κάτω από το Θησαυροφυλάκιο ήταν πάντα σκοτεινός, ένας λαβύρινθος από μέταλλο και σκουριά, όπου το φως των σφαιρών ήταν το μόνο που κρατούσε την ελπίδα ζωντανή. Λένε ότι κάποτε υπήρχε ένας άλλος κόσμος, ένας κόσμος με ουρανό γεμάτο αστέρια και λόφους που δεν καιγόντουσαν, αλλά αυτές οι ιστορίες δεν ήταν παρά ψίθυροι, απαγορευμένοι από τους Φύλακες. Οι Φύλακες κυβερνούσαν τα πάντα-τις σφαίρες, τις μνήμες, την ίδια την αλήθεια. Και για ανθρώπους σαν εμένα, ορφανά της Περιφέρειας, η αλήθεια δεν ήταν ποτέ κάτι που μπορούσαμε να αγγίξουμε.