शताब्दीऔँदेखि मध्य-हिमालय क्षेत्रको पहिचानलाई एउटै न्यारेटिभ (भाष्य) ले नियन्त्रण गर्दै आएको छ- त्यो के भने, नेपाली भाषा केवल संस्कृतको एक 'शुद्ध छोरी' हो, जसको जन्म खस मूलको पहाडी कोखबाट भयो र यसलाई सभ्य बनाउने काम केवल उच्च-जातीय विद्वानहरूको साहित्यिक मानकीकरणले मात्र गर्]यो। तर, के हुन्छ जब हामी यो संस्थागत जलपलाई पन्छाएर भाषाको वास्तविक स्वरूपलाई नियाल्छौँ?
डा. नवराज सुब्बाले आफ्नो नयाँ र अनुसन्धानमूलक पुस्तक हड्डि र छाला नेपाली भाषाको औपनिवेशिक-मुक्त इतिहास र रैथाने जग मार्फत शताब्दीऔँ पुरानो प्राज्ञिक एकाधिकारविरुद्ध एउटा बलियो र प्रमाणमुखी हस्तक्षेप प्रस्तुत गर्नुभएको छ। परम्परागत भाषाविज्ञानलाई एउटा नयाँ दृष्टिकोण दिँदै डा. सुब्बाले यहाँ एउटा घतलाग्दो बिम्ब प्रयोग गर्नुभएको छ हाम्रो दैनिक बोलिचालीको नेपाली भाषाको व्याकरण, ध्वनि र यसका अस्तित्व बुझाउने क्रियापदहरू- अर्थात् यसको 'हड्डि'- पूर्ण रूपमा भोट-बर्मेली, मगर, नेवार, किराँती र मुन्धुमी ज्ञानको जगमा उभिएको छ। राज्य र पुराना संस्थाहरूले जबर्जस्ती लादेका संस्कृतका 'तत्सम' शब्दहरू त केवल यो बलियो र बहुसांस्कृतिक कंकालमाथि उनिए
Related Subjects
Language Arts